Posted by on 23 februari 2016

Als backpacker (zie mijn vorige posts in de categorie Backpacken) reisde ik vanuit Kupang, Timor naar mijn volgende bestemming het eiland Flores. Met mijn ‘Handook Indonesia’ vond ik de informatie om met een lokale ferry de oversteek te mtransport-Flores-bus-publicaken naar Larantuka te Flores. Aldaar zou ik de reis verder maken naar Maumere alwaar ik een paar dagen zou relaxen aan het strand. Zogezegd zo gedaan. De ferry was een deels houten- en deels stalen boot met 2 dekken, een beneden- en bovendek. Er waren geen klassen en waar ik en andere mede backpackers snel achter kwamen was het een kwestie van snel een slaapplek te bemachtigen want er waren een enorme hoeveelheid lokale mensen welke met hun vracht deze boot in ieder geval niet wilden missen.  Maar ja we waren niet gewend om te vechten om een plekkie en lieten de locals maar voor. Later merkten we dat er een plek was speciaal voor de bule’s en dat was op het dak van het bovendek. De locals wilden uit de zon blijven en wij vonden dat niet erg.

Eenmaal boven op dit dak merkte ik meteen dat een van de veilgheidsmiddelen, een reddingvlot voor 39 orang, geheel verdroogd en verrot was. Tja we waren al onderweg. Toen de zon onderging maakte we onze tampatjes gereed en in mijn geval was dat een vanuit Nederland meegenomen termarest matrasje en handdoek als deken. Na een korte nacht (we vertelden verhalen of luisterden naar verre geluiden onderweg) werden we wakker met een bijzonder fraaie zonsopkomst namelijk een rokende vulkaan bij een totaal wolkenvrije hemel. Ik luisterde naar mijn Sony Walkman (yep, dat was het toen helemaal) met daarin een cassette van o.a. Blue Sky Mine van Midnight Oil en muziek van INXS (tja, ik kwam net uit Australië).  Na aankomst te Larantuka ging ik op zoek naar vervoer naar Maumere. Een bus stond klaar en ik liep er snel heen om niet te stranden in Larantuka. Deze bus had geen stoelen maar houten bankjes welke los stonden op de vloer.  Toen we vertrokken over een hobbelige, ooit in 1940 geasfalteerde en daarna niet meer onderhouden weg werd me duidelijk wat de assistent chauffeur rechts voor in de bus nou eigenlijk deed. Het was zijn taak om de met zijn in de hand gehouden fietspomp verbonden aan een slangetje dat ergens onder het dasboard verdween te toeteren als we in dit bergachtige gebied een bocht maakten om eventuele tegemoetkomers te waarschuwen.

Ik had geen idee van de afstand maar wist dat dat ook niet veel uitmaakte. In Indonesië is reistijd moeilijk in te schatten en is afhankelijk van je vervoerswijze, ander verkeer en gesteldheid van de weg. In alle 3 van deze ‘parameters’ scoorde ik behoorlijk slecht wat later zou blijken. Het eerste geval diende zich al snel aan omdat we aan de kant van de weg stopte. Een van de remmen was vast gelopen en er kwamen zelfs vlammen uit het wiel! Dit werd verholpen door er zand tegen aan te gooien, vervolgens de remblokken te verwijderen en de band te plakken. De remblokken werden trouwens niet vervangen…

Deze tocht duurde uiteindelijk 12 uur!!!  Ergens in de ochtend kwamen we aan ik was totaal uitgeput en vermoeid en heb een losmen kunnen vinden en crashte dan ook meteen in mijn bunkbedje.. Welkom te Maumere, Flores.

Comments

Be the first to comment.

Leave a Reply


You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*